Joomla! site syndication http://www.sekretariat-misyjny.pl/emka Sat, 04 Sep 2010 04:06:01 +0100 FeedCreator 1.7.2 http://www.sekretariat-misyjny.pl/emka/images/M_images/joomla_rss.png http://www.sekretariat-misyjny.pl/emka Joomla! site syndication http://www.sekretariat-misyjny.pl/emka/index.php?option=com_content&task=view&id=58&Itemid=88 Jakub Salvati właściwie Giacomo Salvati (ur. 10 stycznia 1779 r. w Rocca di Papa, zm. 28 lutego 1858 r. w Rzymie) był średniozamożnym kupcem rzymskim (handlował mydłem). Stał się jednym z najważniejszych współpracowników św. Wincentego Pallottiego i współzałożycielem Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego.Jakub Salvati w 1809 r. ożenił się z Magdaleną Menchini (1790-1861), z którą miał ośmioro dzieci. Jego córka Maria Costante została zakonnicą w klasztorze Divino Amore; inna córka, Camilla została uzdrowiona z ciężkiej choroby przez Pallottiego. W roku 1843, Pallotti związał ją węzłem małżeńskim z Hrabią Luigim Latinim Macioti. Od roku 1828Salvati posiadał dom i sklep w Rzymie przy Via del Grillo 36/37. Poznał ks. Wincentego Pallottiego w 1832 r. i został jednym z pierwszych członków świeckich Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Gdy w 1835 r. Pallotti wraz ze współpracownikami postanowili wydać dla ubogiego Kościoła chaldejskiego książkę Prawdy wieczne Alfonsa Liguoriego, to Salvati był skutecznym kwestarzem środków finansowych na jej wydanie. Sukces tej akcji był jednym z impulsów do rozpoczęcia aktywnej działalności Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. Później Salvati był pierwszym opiekunem z ramienia Pallottiego domu dla sierot Pia Casa di Carità, założonego przez tego ostatniego. Zmarł w wieku 79 lat i został pochowany najpierw w kościele Santi Quirico e Iulitta, a potem jego zwłoki zostały przeniesione do kościoła Najświętszego Imienia Maryi koło Forum Trajana, gdzie został pochowany w grobowcu rodzinnym.Nazwisko Jakuba Salvatiego figuruje na czwartym miejscu na liście zapisanych członków do Apostolstwa Katolickiego i jest odnotowane własnoręcznym pismem samego Salvatiego. Jakub Salvati poznał Wincentego Pallottiego w roku 1832 i stał się jednym z pierwszych członków świeckich Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego. Pallotti napisał: „W roku 1835 pewne osoby w Rzymie, powodując się chrześcijańską miłością, postanowiły wydrukować w języku arabskim dziełko pt. Prawdy wieczne. (...) W związku z tym jeden z kapłanów rzymskich zachęcił pewnego gorliwego człowieka świeckiego, aby postarał się o odpowiednią sumę pieniężną, która by pozwoliła pokryć koszta tego wydawnictwa. W krótkim czasie ten zebrał nadspodziewanie znaczną sumę. Wobec takiego stanu rzeczy, aby nie stwarzać ludziom złej woli okazji do złorzeczenia świętym dziełom, pomyślano, iż odpowiednią rzeczą byłoby stworzenie pewnego Pobożnego Stowarzyszenia . Założenie Pia Casa di Carita związane było z gorliwością Salvatiego, który w roku 1838, stał się jej pierwszym prokuratorem. Ojciec F. Salvatore Maria nie waha się powiedzieć w mowie pogrzebowej na pogrzebie Salvatiego, że „był jednym z pierwszych, który zaproponował Pallottiemu swoje nazwisko, aby wpisać się w dzieło tej instytucji (chodzi o Pia Casa di Cańta). O święty Kapłanie, jakiego Towarzysza zdobyłeś Ty w Jakubie! Święty Założycielu, jakiego syna zaciągnąłeś do pobożnego twego Stowarzyszenia, jakiego gorliwego współpracownika do Twojego Apostolstwa . Ze względu na rolę Salvatiego w dziele założenia Stowarzyszenia, zostały zachowane liczne listy Pallottiego skierowane do Salvatiego, a wszystkie biografie napisane o Pallottim, wspominają często tego świeckiego apostoła .Zaczęło się od „Prawd wiecznych”, czyli książki Alfonsa Liguoriego. W 1835 roku Wincenty Pallotti postanowił zatrudnić do kwestowania Jakuba Salvatiego, zamożnego kupca, by zebrać potrzebne na wydanie książki pieniądze. Salvati zdołał w krótkim czasie zgromadzić 550 skudów (dzisiaj jest to grubo ponad tysiąc dolarów). Kiedy się okazało, że pieniędzy jest o wiele więcej niż było potrzeba, aby uniknąć pomówień i podejrzeń, postanowiono – jak pisał w swojej książce „Życie św. Wincentego Pallottiego” Devetter – utworzyć stowarzyszenie, które by właściwie zadysponowało uzbieranym funduszem.„Po podjęciu tych decyzji komitet jednak nie rozwiązał się, lecz przekształcił we wspólnotę o charakterze stałym. Wspólnota ta zbierała się od czasu do czasu i przeprowadzała nowe zbiórki mające na celu popieranie i szerzenie dobrej literatury. Z czasem przyjęła nazwę Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego, a księża w tym Zjednoczeniu nazwali się Księżmi Zjednoczenia” – pisał Geslin w swojej broszurce „Czcigodny Wincenty Pallotti”. Tylko niektórzy zamieszkali we wspólnych domach. Inni związek z Kongregacją utrzymywali poprzez wspólnie podejmowane dzieła.Kiedy liczba współpracowników zaczęła wzrastać, Pallotti postanowił utworzyć trzy klasy czy grupy członków: PRACOWNIKÓW apostolskich, czyli wszystkich – tak świeckich, jak i duchownych – osobiście i bezpośrednio zajmujących się pracą apostolską, duchowych WSPÓŁPRACOWNIKÓW, którzy mieli wspierać dzieło poprzez modlitwę i cierpienia, wreszcie OFIARODAWCÓW, którzy materialnie wspomagali stowarzyszenie. W 1837 roku z księży, których Pallotti zgromadził przy rzymskim kościele Świętego Ducha, wyodrębniła się grupa, która pragnęła prowadzić życie wspólne. W grupie ofiarodawców powstała też nowa klasa, zobowiązująca się do wpłacania na misje jednego solda tygodniowo.Nie jest naszym zadaniem szczegółowe studium dziejów stowarzyszenia, zostawmy zatem Związek Lyoński, Kolegium Misyjne, pierwsze kłopoty z nazwą czy sprawę tzw. listu Cadoliniego. Jesienią 1839 roku Pallotti ukończył swój podręcznik „Stowarzyszenie Apostolstwa Katolickiego” oraz „Regułę” dla duchownych zrzeszeń Apostolstwa Katolickiego. Idąc za przykładem Apostołów – Dwunastu to symbol ustawicznego rozsyłania – podzielił zgromadzenie na 12 części. W każdym ośrodku wyróżnił 12 grup czy działań apostolskich. Podstawową regułą, czyli tym, co wszystkich łączy, miała być miłość Chrystusa – czy inaczej mówiąc – miłość przynaglająca, naśladowanie Boskiego Mistrza.Podczas pobytu w Camaldoli Pallotti doszedł do wniosku, że – jak pisał – „zrzeszenie osób żyjących w rozproszeniu łatwo traci na sile i wytrwałości w dziełach dobroczynnych i apostolskich”, dlatego potrzebna jest Kongregacja, która byłaby duszą i motorem apostolskiej aktywności. „Corpo centrale é motore” składało się początkowo z czterech osób. Z czasem przybywało nowych siedzib i nowych współbraci. Pallotti – jak byśmy dzisiaj powiedzieli – stanął przed dylematem: zakon czy wolny związek. „Bóg dał mi poznać, że nasza Kongregacja nie ma mieć i nie będzie miała żadnych reguł” – ogłosił w 1846 roku. Rok później, naciskany przez Stolicę Apostolską, by stworzyć podstawy prawne dla swego zgromadzenia, dopracował „Regułę”, którą nazwał fundamentalną i, na próbę, wprowadził ją do swojej wspólnoty. Próba wypadła pozytywnie. Kiedy w listopadzie 1849 roku odprawiał rekolekcje, doszedł do wniosku, że zmarnował swoje życie, był jednak przekonany, że dzieło przetrwa i będzie służyć Kościołowi. 19 stycznia, czyli na kilka dni przed śmiercią, modlił się, żeby całemu zgromadzeniu Bóg udzielił błogosławieństwa miłości i mądrości. Kiedy umierał „Corpo centrale é motore” liczyło ośmiu księży, trzech braci i jednego kleryka. Ile było pozostałych grup czy zrzeszeń, dokładnie nie wiadomo, ale swoją liczbą na pewno znacznie przewyższały one członków Kongregacji.Marek WITTBROT (fr. dyskusji, jaka odbyła się w listopadzie 2000 roku w Montmorency z okazji dorocznego Zebrania Regionalnego pallotynów pracujących we Francji i Szkocji) Salvatti.pl - INFORMACJE OGÓLNE Fri, 03 Oct 2008 18:50:46 +0100 http://www.sekretariat-misyjny.pl/emka/index.php?option=com_content&task=view&id=59&Itemid=89 Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego (http://www.pallotyni.pl/?id=10000) powstały pewne problemy. Podczas gdy Pallotti otrzymywał pierwsze zatwierdzenia i uznania dla swego Dzieła, pojawiały się równocześnie krytyczne uwagi i zastrzeżenia co do nazwy „Zjednoczenia Apostolstwo Katolickiego”. Wprawdzie działalność Pallottiego rozwijała się normalnie, to jednak napięcia w sprawie nazwy zaczynały wzrastać coraz bardziej. Mamy z tego okresu informacje o tym, że w 1836 roku Pallotti wysyłał różańce, medaliki, paramenty liturgiczne i obrazy religijne do Azji, Afryki, Ameryki i Oceanii. Otrzymywał też z terenów misyjnych wiele podań o pomoc finansową. Na przykład, dnia 21 lipca 1837 ks. Kiihr z Cincinnati/Ohio (Stany Zjednoczone) zwraca się do Pallottiego o pomoc finansową na budowę kościoła».Można powiedzieć, że w tym czasie Pallotti stał się osobistością bardzo znaną w środowisku inicjatyw podejmowanych na rzecz misji zagranicznych. Nie należy się zatem dziwić, że kiedy w Rzymie w latach 1834-1837 zostały podjęte kroki mające na celu przeszczepienie Liońskiego Związku Rozkrzewiania Wiary założonego przez Paulinę Jaricot, Wincenty Pallotti nie pozostawał bierny, lecz zbierał informacje o tym Związku i starał się zastosować metody pracy w Zjednoczeniu Apostolstwa Katolickiego. Mamy o tym bardzo wyraźnie wskazówki w pismach Pallottiego.Najpierw należy podkreślić, że Związek Rozkrzewiania Wiary założony w 1822 roku w Lyonie był Pallottiemu dobrze znany. Już w 1836 w tekście zatytułowanym „Ogłoszenie o założeniu Pobożnego Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego pod opieką Maryi Panny, Królowej Apostołów, które powstało w Rzymie w roku 1835 g', Pallotti pisze: «(..) Chociaż we Francji nie brak, między innymi, nader pożytecznych oraz wzniosłych instytucji, jak Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia – zajmujące się z wielką gorliwością i miłością chorymi, któremu wielu spośród chorych zawdzięcza nawrócenie duchowe i zbawienie duszy – lub jak Kolegium dla Misji Zagranicznych, to jednak z wielkim pożytkiem i pomyślnym skutkiem powstała w roku 1822 nowa instytucj a pod nazwą „Dzieło Rozkrzewiania Wiary na rzecz misji zagranicznych”. Dzieło to znalazło wielką ilość zwolenników wśród zakonnych (pobożnych – JK) osób i rozwijając się z niezmierną szybkością, rozkrzewiło się nie tylko we Francji, lecz także w Belgii, Szwajcarii, Niemczech, a nawet na Wschodzie, i nie uszczuplając źródeł dochodów żadnego z istniejących już dzieł pobożnych, w krótkim czasie około dwunastu lat było już w stanie ofiarować pomoc ponad pięćdziesięciu misjom rozsianym po całej powierzchni ziemi ». ks. Jan Kupka SAC Salvatti.pl - INFORMACJE OGÓLNE Fri, 03 Oct 2008 18:54:40 +0100 http://www.sekretariat-misyjny.pl/emka/index.php?option=com_content&task=view&id=60&Itemid=91 W skład Zarządu fundacji Salvatti.pl wchodzą następujące osoby:Ks. Jerzy Limanówka SAC - Prezes Zarządu ze św. Wincentym Pallottim Agata Kochanowska - Zastępca Prezesa ZarząduKs. Roman Rusinek SAC- Członek ZarząduSkład Rady fundacji:Ks. Grzegorz Młodawski SACKs. Zdzisław Wdziekoński SACStanisław SawickiZAPRASZAMY DO WSPÓŁPRACYPallotyńska Fundacja Misyjna Salvatti.plul. Wilcza 8; 05-091 Ząbkitel. 022/ 771 51 65; 771 51 19; fax 022 7816759http://www.salvatti.pl (http://www.salvatti.pl/)e-mail: salvatti@salvatti.pl (mailto:salvatti@salvatti.pl)REGON: 141501690NIP: 125-15-01-220Numer KRS: 0000309499Bank PKO BP SA nr 65 1020 1042 0000 8602 0187 3256 Salvatti.pl - INFORMACJE OGÓLNE Fri, 03 Oct 2008 19:13:07 +0100 http://www.sekretariat-misyjny.pl/emka/index.php?option=com_content&task=view&id=210&Itemid=22 Zapraszamy na nową stronę Fundacji, stara strona nie będzie aktualizowana.http://www.salvatti.pl/ (http://www.salvatti.pl/) Salvatti.pl - wstep Fri, 09 Jul 2010 20:40:29 +0100