MISJA TO KRZYŻ CHRYSTUSA

Stacja I
JEZUS NA ŚMIERĆ SKAZANY
CHRYSTE świat przez CIEBIE stworzony jest piękny. Ileż bogactw, szybki rozwój, tempo życia, w którym trudno nadążyć… Tylko gdzie TY jesteś PANIE? Nie ma miejsca ani czasu dla CIEBIE… Ale co z tymi, którzy nie nadążają? Co z tymi, którzy nie mają co jeść? Co z tymi, którzy się pogubili? Czy trzeba ich skazać…?, odsunąć na margines życia…? Czy aż tak bardzo nam ciążą…?

Stacja II
JEZUS BIERZE KRZYŻ NA SWOJE RAMIONA
Chryste, świat bardzo szybko zapomina o ofiarach katastrof, wojen, epidemii… ale nie TY. TY nieustannie bierzesz ich na swoje ramiona, bez względu na kolor skóry, pochodzenie, pozycję społeczną… Posyłasz swoich uczniów, aby im przypominali, że TY jesteś i bezwarunkowo kochasz, że w Twoim SERCU nikt nie jest zapomniany…

Stacja III
JEZUS PO RAZ PIERWSZY UPADA POD KRZYŻEM
CHRYSTE jednak upadasz… Afrykańczyk, Amerykanin, Australijczyk, Azjata, Europejczyk pozbawiony środków do życia, pozbawiony dobrego imienia, niejednokrotnie będący w zagrożeniu życia, także upada. Traci wiarę, zaczyna w CIEBIE wątpić PANIE… Również TWOI uczniowie… JEZU, tylko TY możesz pomóc im powstać…

Stacja IV
JEZUS SPOTYKA SWOJĄ MATKĘ
CHRYSTE, ONA jest zawsze przy TOBIE, szczególnie, kiedy krzyż staje się coraz cięższy… MARYJA jest także przy swoich umiłowanych synach i córkach misjonarzach, którzy stają w całkowitej bezradności wobec przerastających ich problemów, cierpień, samotności i uczy, że ból i cierpienie ma sens tylko wtedy, kiedy złączone jest z Chrystusowym Krzyżem…

Stacja V
CYRENEJCZYK POMAGA NIEŚĆ KRZYŻ CHRYSTUSOWI
CHRYSTE, TY STWÓRCA i PAN nie broniłeś się przed pomocą, mimo że była wymuszona. Pomoc drugiemu człowiekowi to pomoc TOBIE samemu… Będąc dzieckiem, młodzieńcem, człowiekiem dojrzałym czy w podeszłym wieku staję się prawdziwym Cyrenejczykiem, jeśli współcierpię z moimi braćmi, jeśli tylko istnieją w mojej świadomości, w mym sercu…

Stacja VI
WERONIKA OCIERA TWARZ CHRYSTUSOWI
CHRYSTE, ta święta Kobieta dostrzegła w TWEJ nieludzko oszpeconej Twarzy PIĘKNO. To MIŁOŚĆ otwiera oczy serca. Jakże tej MIŁOŚCI potrzeba dotkniętym trądem, malarią, ranami duszy i ciała, ranami grzechu… Spraw, PANIE, aby nigdy nie zabrakło tych, którzy pójdą śladami Weroniki…

Stacja VII
JEZUS PO RAZ DRUGI UPADA POD KRZYŻEM
CHRYSTE, także Tobie brakuje sił, czy da się dalej iść…? Znowu strzelali, to przecież matka ośmiorga dzieci, dlaczego…? Bez odpowiedzi… Bez CIEBIE nic nie mogę uczynić… Skończyła się ludzka zaradność… Panie, pomóż wstać…

Stacja VIII
JEZUS SPOTYKA PŁACZĄCE NIEWIASTY
CHRYSTE, czyż można nie płakać, gdy tak wielu dzieli TWÓJ los…? Ale oni przecież czekają na nas, czekają nie na łzy, lecz obecność, pomoc… CHRYSTE, NADZIEJO nasza, nie pozwól nam zatracić się tym płaczu, osusz łzy i umocnij nadzieją…

Stacja IX
JEZUS PO RAZ TRZECI UPADA
CHRYSTE, ciężar jest zbyt wielki, któż go udźwignie…, czy Szatan zwyciężył? Znów zgwałcili niewinne dziewczynki… BOŻE, nawet serce misjonarza nie potrafi już tego znieść… A jednak to nie jest jeszcze Golgota…

Stacja X
JEZUS ODARTY Z SZAT
CHRYSTE, jak dalece można pozbawić ludzkiej godności…? Człowiek bez CIEBIE staje się drogą donikąd, gdzie jest pustka i rozpacz… Kiedy wreszcie świat to zrozumie…? Kiedy wreszcie MIŁOŚĆ zwycięży…?

Stacja XI
JEZUS DO KRZYŻA PRZYBITY
CHRYSTE, rozpięty na ramionach… Stamtąd widzisz lepiej… widzisz to, czego nie dostrzega człowiek… Patrzysz prosto w serce… Widziałeś umierającego Przyjaciela, który jak TY oddał życie za owce… I także przebaczył… Miał wielkie serce…

Stacja XII
JEZUS UMIERA NA KRZYŻU
BOŻE mój, BOŻE mój czemuś mnie opuścił…? CHRYSTE, dlaczego? Nie dziw się, to już koniec… Czy Ty także tak myślałeś, Drogi Przyjacielu, kiedy umierałeś trafiony kulami w swoim własnym domu…? Znałem Twoją duszę, byłeś wspaniałym ojcem i przykładnym chrześcijaninem… A jednak w RĘCE OJCA oddałeś swego ducha…

Stacja XIII
JEZUS ZDJĘTY Z KRZYŻA
CHRYSTE, teraz możesz już zejść: wykonało się…Teraz dopiero została spełniona misja… Po ludzku przegrany, a jednak zwycięski… Trzeba ofiary życia, serca, ducha, ciała a więc wszystkiego… Świat o tym zapomniał… a przecież tylko w JEGO RANACH jest nasze zdrowie…

Stacja XIV
JEZUS DO GROBU ZŁOŻONY
CHRYSTE, Twój grób nie jest grobem mroku i beznadziejności, to zapowiedź niegasnącej NADZIEI, tego, że ta po ludzku przegrana ma sens… Bo przecież wszystko mogę w TYM, KTÓRY mnie umacnia…, bo przecież nie cały umieram… Przyjdzie czas na błogosławione owoce…

Dziękuję CI, JEZU, że pozwalasz mi iść za TOBĄ, że wskazujesz na sens Krzyża. Już wiem, że trzeba najpierw umrzeć dla siebie, aby się w TOBIE narodzić… i iść w TWOJE imię wszędzie tam, gdzie TY żyjesz i królujesz na wieki wieków…

Ks. Piotr Kalinowski SAC