„Zarzuty są niesprawiedliwe i wykorzystane w sposób instrumentalny, mający na celu dyskryminację chrześcijan”, mówią obserwatorzy z kręgów kościoła katolickiego. „Ustawa ta szkodzi dialogowi i harmonijnej współpracy pomiędzy muzułmanami i chrześcijanami, dlatego Kościół domaga się jej zniesienia”.

Pochodzący z Lahore Qamar Dawid, przebywający od 2006 r. w areszcie, został skazany wyrokiem sądu z dn. 26 lutego na karę dożywocia z powodu sprzeciwu wobec paragrafu. Od trzech lat jego adwokat i rodzina są obiektem nacisków i gróźb. „Wyrok opiera się na sztucznie skonstruowanych zeznaniach wątpliwych świadków, którzy żywią nienawiść i uprzedzenie wobec chrześcijan”, mówi adwokat skazanego.

11 stycznia br. na karę dożywocia skazany został także 26-letni Imran Masih, któremu zarzucono bluźnierstwo, ponieważ spalił książki o znaczeniu religijnym. Nie wzięto jednak pod uwagę, iż uzyskał zapewnienie od sąsiada muzułmanina, iż książki te nie zawierają treści religijnych ważnych dla muzułmanów. Ten sam sąsiad złożył doniesienie, iż został spalony egzemplarz Koranu.

„Wspólnie z innymi znawcami prawa w Pakistanie domagamy się zniesienia tego niesprawiedliwego paragrafu, który od wielu lat jest nadużywany. Wśród ofiar tych nadużyć są głównie chrześcijanie. Do roku 1986 nie było w Pakistanie doniesień o popełnieniu bluźnierstwa, jednak gdy gen. Zia-ul-Haq zezwolił na korzystanie z paragrafu takie denuncjacje są coraz częstsze”, mówi dyrektor Centrum Ekumenicznego z siedzibą w Rawalpindi, Francis Mehhboob Sada. „Nasz kraj nie potrzebuje tego paragrafu. Krajowa Komisja Praw Człowieka oraz inni znawcy prawa obywatelskiego powtarzają to głośno i dobitnie. Paragrafy te popierają jedynie ekstremistyczne grupy islamskie, a rząd ulega ich naciskom.”

Fides, 27/02/2010
tłum. U. Siniarksa